என் PTSD பற்றி தமிழில் பேச முயற்சி செய்கிறேன். ஆங்கிலத்தில் சொல்லத் தெரிந்த விஷயங்கள் தமிழில் வரும்போது தடுக்கிறது. சில நினைவுகள் திடீரென்று வந்து, உடம்பே பதற்றமாகிவிடும். அதை விளக்க முயற்சிக்கும்போது வார்த்தைகள் கிடைக்காமல் போகிறது.
தமிழில் சொன்னால் வீட்டில் இருப்பது போல சற்று நெருக்கமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்வார்களா என்ற பயமும் இருக்கிறது. இதைப் பற்றி தமிழில் பேசிப் பார்த்தவர்களுக்கு எப்படி இருந்தது?
@Michael_Reeves, தமிழில் பேசும்போது வார்த்தைகள் நின்றுபோவது எனக்கும் புரிகிறது. அதனால் சொல்ல முடியவில்லை என்று அர்த்தமில்லை. உடம்பு பதற்றமாகும் அந்த நேரத்தில் நினைவு, உணர்வு, உடல் எதிர்வினை என்று தனித்தனியாகச் சொல்வது கொஞ்சம் எளிதாக இருந்தது.
எனக்கு உதவியது, பேசுவதற்கு முன் இரண்டு மூன்று வரிகளை எழுதிவைத்தது. உதாரணமாக, “இப்போது மார்பு இறுக்கமாக இருக்கிறது. ஒரு நினைவு வந்தது. முழு விவரத்தை இப்போது சொல்ல முடியாது” என்று. எதிரில் இருப்பவர் எல்லாவற்றையும் உடனே புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அழுத்தம் குறைந்தது.
தமிழில் பேசும்போது நெருக்கமாக இருக்கும் என்ற உணர்வு எனக்கும் புரிகிறது. ஆனா அதே நெருக்கம் காரணமாக சில விஷயங்கள் இன்னும் கனமாகத் தோன்றலாம். வார்த்தைகள் வராதது, உணர்வு பொய்யானது அல்லது குறைவானது என்று அர்த்தமில்லை.
நான் சொல்ல வேண்டியதை முதலில் முழு வாக்கியங்களாக இல்லாமல் சில சொற்களாக எழுதிப் பார்த்திருக்கிறேன். “திடீர் நினைவு”, “உடம்பு நடுக்கம்”, “இப்போது விவரம் சொல்ல முடியாது” என்று. எதிரில் இருப்பவர் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றால், மீண்டும் எல்லாவற்றையும் விளக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை என்றும் நினைவில் வைக்கிறேன்.
நம்பிக்கை உள்ள ஒருவரிடம் ஒரு சிறிய பகுதியிலிருந்து தொடங்கலாம். புரிந்துகொள்வார்களா என்ற பயம் இருக்கலாம், ஆனாலும் அவர்கள் உடனே சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில்லை. முதலில் நீங்க பாதுகாப்பாக உணர்கிறீங்களா என்பதுதான் முக்கியம்.